... maar ik ga dus mooi niet TWEE weblogs bijhouden. Ik verwijs u derhalve voorlopig naar www.henkvanstraten.nl voor alle toekomstige updates. Ik ben gekke Henkie niet, hè.
.
zondag, december 21, 2008
donderdag, november 27, 2008
Film van Ik Ben De Regen?
"... en die film moet er komen. Kleine Stinkerd met in de hoofdrol Theo Maassen (net als de schrijver uit Eindhoven afkomstig) speelt Chris en die blonde van de Gooische Vrouwen lijkt me heel geschikt voor de rol van de ordinarire Debby Jansen. Als niemand het script schrijft, doe ik het wel.
Jaaps boekencijfer: 8.9"
Zie HIER de rest van van de recensie.
...
Jaaps boekencijfer: 8.9"
Zie HIER de rest van van de recensie.
...
woensdag, november 19, 2008
Exciting news!
Ik heb er tot dusver nog niets over willen zeggen. De angst dat het misschien niet doorgaat kan ik maar lastig van me afschudden. Vandaar dat ik alleen hier een berichtje durf te plaatsen, en nog niet op m'n sjieke nieuwe 'officiële' website.Máárrrr, het lijkt erop dat het echt gaat gebeuren. Dus! Here she goes...
Ik ben door De Boekenmakers benaderd om een boek/portret te schrijven over Huub van Bijnen; de Eindhovense human statue waarover Theo Maassen de documentaire De Onterechte Kampioen heeft gemaakt. Theo zal me helpen bij de samenwerking met Huub, en een voorwoord schrijven.
Dit wordt m'n eerste non-fictie boek. Het blinde vertrouwen waarmee De Boekenmakers me deze opdracht hebben aangeboden, vult mijn hart met warme melk en zoete honing.
Ik houd u, zoals immer, op de hoogte.
...
maandag, november 17, 2008
donderdag, november 06, 2008
Recensie/ interview Het Parool
"Verreweg het leukste en meest leesbare debuut sinds tijden." - Maarten Moll
Klik op HIER om het hele stuk te lezen.
...
Klik op HIER om het hele stuk te lezen.
...
dinsdag, november 04, 2008
Boekpresentatie & Guinness
Ik ben niet goed in grote groepen mensen. Zeker niet nuchter. Vandaar dat ik afgelopen zondag al wat eerder bij m’n eigen boekpresentatie aanwezig was, om vast de eerste halve liter Guinness door m’n slokdarm te laten stromen.
Vrienden, familie, en de goede mensen van Lebowski, zij waren allen present en buitensporig aangenaam om erbij te hebben. Het werd dan ook steeds gezelliger. Echter, het interview met Het Parool, gepland voor de volgende ochtend, deed mij elke pint opnieuw exclameren: ‘Ja, oké, lekker, maar ik moet het wel echt rustig aan doen. Morgen belangrijk interview!’ Ik dank de lieve Heer in m’n onderbroek dat ik geen joint tussen m’n lippen gehad heb. Ik ken mezelf. Er zou minder dan een milligram zelfvertrouwen zijn overgebleven en, belangrijker, een ernstig geërodeerd vocabulaire. Niet iets wat heel erg ten goede komt tijdens een belangrijk interview (of het poseren voor de bijbehorende foto!).
Thuis met mijn vader nog wat organische whisky weggetikt. Organisch, je zou bijna denken dat de kater dan wat minder is. Dat bleek helaas niet zo te zijn.
Maar mensen, het was gezellig. Heel erg gezellig en fijn en goed. Boven alles was het goed. En mocht u benieuwd zijn naar het katerige interview, dat staat woensdagmiddag in Het Parool.
...
Vrienden, familie, en de goede mensen van Lebowski, zij waren allen present en buitensporig aangenaam om erbij te hebben. Het werd dan ook steeds gezelliger. Echter, het interview met Het Parool, gepland voor de volgende ochtend, deed mij elke pint opnieuw exclameren: ‘Ja, oké, lekker, maar ik moet het wel echt rustig aan doen. Morgen belangrijk interview!’ Ik dank de lieve Heer in m’n onderbroek dat ik geen joint tussen m’n lippen gehad heb. Ik ken mezelf. Er zou minder dan een milligram zelfvertrouwen zijn overgebleven en, belangrijker, een ernstig geërodeerd vocabulaire. Niet iets wat heel erg ten goede komt tijdens een belangrijk interview (of het poseren voor de bijbehorende foto!).
Thuis met mijn vader nog wat organische whisky weggetikt. Organisch, je zou bijna denken dat de kater dan wat minder is. Dat bleek helaas niet zo te zijn.
Maar mensen, het was gezellig. Heel erg gezellig en fijn en goed. Boven alles was het goed. En mocht u benieuwd zijn naar het katerige interview, dat staat woensdagmiddag in Het Parool.
...
zondag, november 02, 2008
De Optimist 1 december online
Ons eclectisch-cultureel online magazine De Optimist gaat 1 december van start. Wij denken dat het ontzettend leuk en fris en gezond gaat worden. Wie 'wij' zijn, en wat 'het' precies is, wordt t.z.t. allemaal duidelijk. Noem dit maar een teaser. Of een trailer. Of het tipje van de sluier.Schrijf je nu vast in voor de nieuwsbrief, zodat je we kunnen notificeren als het zover is. Doe dat (!) hier: http://www.deoptimist.net/
...
zaterdag, november 01, 2008
Eerste artikel
EINDHOVEN - Dat de debuutroman 'Ik Ben De Regen' van Eindhovenaar Henk van Straten vrijdag verschijnt, is op zich geen groot nieuws. Er komen immers heel veel boeken uit. Bijzonder is wel de publiciteitsstunt die de jonge auteur (28) rondom zijn boek bedacht. Op de internetsite Ebay organiseerde hij een veiling voor wie er met naam en toenaam in wilde worden opgenomen. De hoogste bieder, met andere woorden, werd beloond met onsterfelijkheid als romanpersonage."Het idee kwam in me op toen ik door Eindhoven fietste", vertelt Van Straten. "Ik bedacht dat er genoeg ijdele mensen moesten rondlopen die voor zoiets gevoelig zouden zijn."Voor zover hij wist, was het bovendien nooit eerder gedaan.
Het effect bleef dan ook niet uit. De pers dook er bovenop. "Dat was even schrikken", aldus de schrijver. Er reageerden niet minder dan 46 mensen op zijn oproep. De uiteindelijke winnaar had er maar liefst 946 euro voor over om, compleet met wat uiterlijke kenmerken en karaktertrekken een rol te krijgen in de 'hard-boiled' misdaadroman die 'Ik Ben De Regen' is geworden.
"Hij is er heel erg blij mee", heeft Van Straten intussen vernomen. " Het geld is meteen overgemaakt en voor al zijn kinderen heeft hij een boek besteld."
Bij alle publiciteit die Van Straten ten deel valt, is een niet te veronachtzamen detail dat hij een heel goede, vlotgeschreven en bovenal uiterst vermakelijke roman heeft afgeleverd. Het zowel rauwe als tedere verhaal draait om Chris Hoop (!), een loser in optima forma: als minnaar, jonge vader, schrijver en privé-detective. Maar in een hilarische aaneenschakeling van slapstick-achtige taferelen probeert hij zich zo aandoenlijk te revancheren dat lezers met hem te doen zullen krijgen. Henk van Straten werkt bij De Effenaar, waar hij onder meer verantwoordelijk is voor de organisatie van het horecapersoneel.
Zijn boek is zonder meer rock 'n roll te noemen, compleet met de seks en drugs die daarbij horen. Door het gebruik van clichés als een derderangs hotel met kapot neon, een femme fatale met ogen als respectievelijk wensputten en guillotines, en geweldsscènes die qua klungeligheid niet onderdoen voor een Nederlandse speelfilm, is het niet zozeer een misdaadroman als wel een persiflage op dat genre. Evenals zijn hoofdpersoon is de auteur een jonge vader.
"Ik heb het boek dicht bij mezelf gehouden. Al mijn ervaringen heb ik kunnen gebruiken." Van Straten begon met schrijven van teksten voor het punkbandje waar hij destijds in zong. "Dat vond ik leuk." Vorig jaar publiceerde hij een kinderboek: 'Zwarth'. Van Charles Bukowski leerde hij dat literatuur niet stoffig en bombastisch hoeft te zijn. "Ik kan er zelf om lachen als ik aan het schrijven ben."Maar daarnaast zegt hij te hopen dat zijn lezers ook de ontroerende kanten van zijn roman zullen weten te waarderen.
- Eindhovens Dagblad, woensdag 29 oktober
...
vrijdag, oktober 31, 2008
Ja hoor!
Ik Ben De Regen is verkrijgbaar. Een uitstekend boek voor liefhebbers van romans, biografieën, thrillers, jeugdboeken, strips, graphic novels, films, wandelen, uit eten gaan, feestjes, winegums, hondententoonstellingen en uitslapen. Dus geef het een kans.
En dan nog dit: hij staat online: www.henkvanstraten.nl
Ook op die website zal ik een weblog bijhouden. Wat ik met deze ga doen, weet ik nog niet. Daarover later meer.
Vaya con Henkie.
...
En dan nog dit: hij staat online: www.henkvanstraten.nl
Ook op die website zal ik een weblog bijhouden. Wat ik met deze ga doen, weet ik nog niet. Daarover later meer.
Vaya con Henkie.
...
zaterdag, oktober 25, 2008
Als duizend hitsige maagden in een oud-papiermand
... zo ruikt het eerste exemplaar van Ik ben de regen. Of dat echter voor de kijkertjes thuis ook zo zal zijn, kan ik niet garanderen. Er telt hier wellicht een psychologische factor mee waar u hopelijk (?) geen last van zult hebben. Maar het is heerlijk. Ik sluit m'n ogen en druk m'n neus tegen die verse, rode, gladde, glanzende, schone, heerlijke omslag, en snuif, snuif, snuif.
Voor ik verder ga: nee, het boek is nog niet verkrijgbaar. Haast u zich dus vooral niet naar de winkel. Tenzij u dat doet om de dvd-box van Eddie Izzard te kopen, maar dat is wellicht weer een heel andere zaak.
Enfin, Oscar (mijn uitgever) kwam hier vanmiddag met zijn dochtertje aan de deur. Zij had het ding in haar handen. Driehonderd pagina's dik en rood als een aardbei zonder pitjes. Rood: een beproefde, immer succesvolle kleur voor boeken, auto's en verkeersborden. Prima! En het heeft twee zijflappen. Mooie, degelijke flappen die open -en dichtslaan als de deuren van een dikke Mercedes. Op de rechterflap een tekstfragment. Mijn eigen, pseudo-ernstige gezicht op de linker. Open, dicht. Open, dicht. Open, dicht. Wat een genot.
Mijn hond reageerde overigens minder enthousiast op het bezoek. Oscar's dochter had namelijk, naast mijn boek, ook nog een knuffelpapegaai bij zich. Ik heb het nooit eerder meegemaakt, maar dat ding maakte iets los in mijn hond waar ik niet heel erg gerust over was. Oké, het is een vechthond (John Fante had Rocco: een bullterrier, Hunter S. Thompson had Benji: een Doberman, ik kon niet achterblijven), maar normaal gesproken is ze de tolerantie zelve. Ik heb het beest nu toch maar even de tuin ingeflikkerd. Note to self: never allow another parrot in the house.
O, beste mensen. Het is een mooie dag. Ik lees dan ook geen krant vandaag. Wil even niets weten over het zwarte gat in de economie, het exponentieel toenemende broeikaseffect, of alle andere versgeslepen guillotinemessen die wij onszelf boven onze collectieve nek hebben gehangen.
Neen, vandaag is de dag van mijn boek. MIJN ROMAN! (zei hij, en plukte tevreden aan de lange uiteinden van zijn snor, smeulende pijp in zijn mond, ogen op de lucht gericht, rekenend op een luidruchtig ‘Hear, hear!’ van de goden).
Goed, het boek. Beter dan dit had ik het niet kunnen maken. Ik heb m’n best gedaan een komisch en ontroerend verhaal te schrijven, en daarbij mijn eigen stem te gebruiken, me niet te laten vangen door enige drang tot pretentieus taalgebruik of literaire bombast. Of ik daarin ben geslaagd, kan ik zelf niet vaststellen. Niet dat het iets uitmaakt, ik kan er nu niets meer aan veranderen.
Dus, op naar de recensies! Mochten die er überhaupt komen, natuurlijk. Als debutant schijn je er maar moeilijk tussen te komen. De stapel boeken die wekelijks wordt afgeleverd bij de Arjan Petersen en Max Pams van Nederland, reikt hoger dan zeveneneenhalve Eiffeltoren. En áls je er dan tussenkomt, mag je natuurlijk pas écht gaan zweten. Als zijnde je eigen losgesneden hart ligt je manifestatie van bloed, zweet en tranen op het bord van de recensent in kwestie, die, gewapend met lange vork en grofgekarteld mes, geen greintje medelijden hoeft te hebben met mens noch dier, laat staan met iemand als jij. Of, nou ja, met iemand als ik dus… John Wayne HAVE MERCY!
Maar als u het niet erg vindt, dan neem ik nu mijn eigen boek mee naar de wc, en ga ik op m’n gemak even lekker zitten poepen. Genieten nu het nog kan.
- HvS, 25 oktober, 2008.
Voor ik verder ga: nee, het boek is nog niet verkrijgbaar. Haast u zich dus vooral niet naar de winkel. Tenzij u dat doet om de dvd-box van Eddie Izzard te kopen, maar dat is wellicht weer een heel andere zaak.
Enfin, Oscar (mijn uitgever) kwam hier vanmiddag met zijn dochtertje aan de deur. Zij had het ding in haar handen. Driehonderd pagina's dik en rood als een aardbei zonder pitjes. Rood: een beproefde, immer succesvolle kleur voor boeken, auto's en verkeersborden. Prima! En het heeft twee zijflappen. Mooie, degelijke flappen die open -en dichtslaan als de deuren van een dikke Mercedes. Op de rechterflap een tekstfragment. Mijn eigen, pseudo-ernstige gezicht op de linker. Open, dicht. Open, dicht. Open, dicht. Wat een genot.
Mijn hond reageerde overigens minder enthousiast op het bezoek. Oscar's dochter had namelijk, naast mijn boek, ook nog een knuffelpapegaai bij zich. Ik heb het nooit eerder meegemaakt, maar dat ding maakte iets los in mijn hond waar ik niet heel erg gerust over was. Oké, het is een vechthond (John Fante had Rocco: een bullterrier, Hunter S. Thompson had Benji: een Doberman, ik kon niet achterblijven), maar normaal gesproken is ze de tolerantie zelve. Ik heb het beest nu toch maar even de tuin ingeflikkerd. Note to self: never allow another parrot in the house.
O, beste mensen. Het is een mooie dag. Ik lees dan ook geen krant vandaag. Wil even niets weten over het zwarte gat in de economie, het exponentieel toenemende broeikaseffect, of alle andere versgeslepen guillotinemessen die wij onszelf boven onze collectieve nek hebben gehangen.
Neen, vandaag is de dag van mijn boek. MIJN ROMAN! (zei hij, en plukte tevreden aan de lange uiteinden van zijn snor, smeulende pijp in zijn mond, ogen op de lucht gericht, rekenend op een luidruchtig ‘Hear, hear!’ van de goden).
Goed, het boek. Beter dan dit had ik het niet kunnen maken. Ik heb m’n best gedaan een komisch en ontroerend verhaal te schrijven, en daarbij mijn eigen stem te gebruiken, me niet te laten vangen door enige drang tot pretentieus taalgebruik of literaire bombast. Of ik daarin ben geslaagd, kan ik zelf niet vaststellen. Niet dat het iets uitmaakt, ik kan er nu niets meer aan veranderen.
Dus, op naar de recensies! Mochten die er überhaupt komen, natuurlijk. Als debutant schijn je er maar moeilijk tussen te komen. De stapel boeken die wekelijks wordt afgeleverd bij de Arjan Petersen en Max Pams van Nederland, reikt hoger dan zeveneneenhalve Eiffeltoren. En áls je er dan tussenkomt, mag je natuurlijk pas écht gaan zweten. Als zijnde je eigen losgesneden hart ligt je manifestatie van bloed, zweet en tranen op het bord van de recensent in kwestie, die, gewapend met lange vork en grofgekarteld mes, geen greintje medelijden hoeft te hebben met mens noch dier, laat staan met iemand als jij. Of, nou ja, met iemand als ik dus… John Wayne HAVE MERCY!
Maar als u het niet erg vindt, dan neem ik nu mijn eigen boek mee naar de wc, en ga ik op m’n gemak even lekker zitten poepen. Genieten nu het nog kan.
- HvS, 25 oktober, 2008.
dinsdag, oktober 21, 2008
Henk bij Oeverloos 23 november
23 november ben ik te gast bij Leon Verdonschot, tijdens het radioprogramma Oeverloos op Kink FM. Ik geloof dat het om 19:00 of 20:00 begint, dat verschilt per week. Twee uur lang, maar liefst, zal ik met Leon ouwehoeren. Tevens mag ik de muziek uitkiezen! Ik slaap daar nu al slecht van. Welke nummers te kiezen? Er is zoveel! Zoveel!donderdag, oktober 16, 2008
Ik heb nergens spijt van
Er is een boek geschreven over Dikke Dennis, de notoire coke-koning van de Nederlandse rock'nroll.
Ex-taxichauffeur en ex-skinhead, piercer en tatoeëerder, boegbeeld van Neerlands rocktrots Peter Pan Speedrock en niet in de laatste plaats notoir cocaïnegebruiker: het leven van Dennis Overweg, bekend en berucht als Dikke Dennis, is bepaald niet alledaags. Mark Verver stapte deze wereld binnen en volgde de mythe bijna een jaar lang om de mens te leren kennen: naar concerten en festivals, een begrafenis, een filmopname, een schoolreünie en een familiefeest.Ik heb nergens spijt van is het rauwe en ongekuiste verslag van die periode. Een opzienbarend en soms aangrijpend verhaal over vrijheid en verslaving, winnen en verliezen, levenskunst en doodsverachting. Maar ook over vriendschap, eerlijkheid, en het altijd lange wachten op de dealer.
Ik heb het zelf nog niet gelezen, maar heb de man vaak genoeg met open mond mogen aanschouwen, om toch met enige zekerheid te kunnen zeggen dat hij voor interessant leesvoer garant zal staan.
Hier te bestellen: http://www.donkerendonker.com/
...
maandag, oktober 13, 2008
Podium deel II
Het tweede deel van mijn vierdelige acte de présence op de website van ORP is te lezen door het aanklikken van de volgende link: www.opruweplanken.nl
...
...
woensdag, oktober 08, 2008
Publicatie IBDR week uitgesteld!
In verband met de nodige laatste redactiewerkzaamheden zal Ik ben de regen een week later, zijnde vrijdag 31 oktober in de winkels liggen.
...
...
maandag, oktober 06, 2008
1e stukje tekst voor ORP nu online
Ik schrijf in oktober een paar artikeltjes voor Op Ruwe Planken. Aflevering 1 van 4 staat online: http://www.opruweplanken.nl/
...
...
maandag, september 29, 2008
Laatste versie IBDR nu halverwege de A2
Een onafhankelijk redacteur is een laatste maal met de rode pen door IBDR gegaan. Morgen moet het naar de zetter, dus is het zaak dat ik snel nog even kijk of ik het eens ben met haar suggesties. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, rijdt er nu een koerier van A-dam naar E-hoven met mijn kostbare manuscript in de laadbak (koud en eenzaam). Over een uurtje moet ik het hebben. Dit is de major league zeg ik je! De major league! Vanavond zal dus in het teken (moeten) staan van correcties en sla-in-de-winden. Schijnbaar vond de zojuist genoemde onafhankelijke redacteur (-trice) het een erg goed boek. Maar dat zou ik ook tegen mij zeggen als ik mijn uitgever was. Enfin, de puntje op de i's. En dan ben ik er godverdomme HELEMAAL klaar mee.
...
...
zaterdag, september 27, 2008
Publicatie in ORP
Nummer 8.1 van Op Ruwe Planken is recentelijk verschenen, met daarin mijn verhaal Glas. Het blad is verkrijgbaar via hun website. Op diezelfde website zal ik tevens in oktober 4 weken lang iedere week een stukje schrijven, te lezen in het Podium gedeelte. Let op: GEEN COLUMN. Ik laat het nog wel even weten wanneer het eerste stukje online staat.
...
...
Abonneren op:
Berichten (Atom)
